ไหนๆ วันนี้ก็เขียนเรื่องพฤติกรรมของคนบนรถเมล์ไป
เลยเอาเรื่องๆ นึงมาเล่าให้ฟัง
ซึ่งเรื่องนี้ผมอ่านเมื่อประมาณเกือบเจ็ดปีที่แล้วน่าจะได้
เป็นเรื่องที่สอนว่าอย่าตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอกเด็ดขาย
สิ่งที่เราเห็นว่าดีบางทีอาจไม่ดีก็ได้
หรือบางทีสิ่งที่เราว่าไม่ดีก็อาจะดีก็ได้เหมือนกัน
เนื้อเรื่องมีอยู่ว่า
———————————————
ชายคนหนึ่งวัยกลางคนขึ้นรถเมล์
พอขึ้นมาได้สักพักชายคนนี้ก็ไปแย่งที่นั่งจากเด็ก ทำให้เด็กต้องยืนแทน
หลังจากที่ชายคนนั้นได้นั่งสักพักหนึ่งก็มีหญิงตั้งครรภ์ขึ้นมาบนรถ
ซึ่งชายคนนี้ก็มองผู้หญิงสักพักแล้วก็หยิบหนังสือขึ้นมาอ่านแทน
ขณะนั้นคนเก็บเงินค่าโดยสารก็พูเสียงดังว่ากรุณาเสียสละให้หญิงมีครรภ์นั่งหน่อยเถอะ
ก็มีชายแก่เสียสละเก้าอี้ให้หญิงมีครรภ์
ต่อมาหญิงแก่ถือของขึ้นมามากมาย แล้วก็ไม่มีที่นั่งอีก
หญิงแก่คนนั้นก็เดินมาเกาะราวตรงบริเวณที่ชายวัยกลางคน คนนั้นได้นั่งพอดี
แต่ชายคนนั้นก็เหมือนเดิมคือไม่ลุก ไม่สนใจหญิงชราคนนั้น
ทำให้พนักงานเก็บเงินค่าโดยสารไปคุยกับคนขับ
ซึ่งแน่นอนคนขับย่อมหมั่นไส้ชายคนนั้น
จนถึงป้ายที่ชายคนนั้นจะต้องลง
ชายคนนั้นก็กดกริ่งตามปกติ
แต่เมื่อคนขับรถเมล์เห็นชายหนุ่นคนนั้นจะลงจากรถ
คนขับรถเมล์ก็เลยเบรกแบบสุดแรงเกิด
ซึ่งแนวนอนชายวัยกลางคนคนนั้นล้มลง แต่สิ่งที่คนขับรถเมล์ตกใจกว่านั่นคือ
ขาเทียมของชายคนนั้นที่หลุดออกจากขาของเขา
ทำให้คนขับรถเมล์สะเทือนใจว่าทำไมเราถึงทำแบบนี้
———————————————
จากเรื่องที่ผมได้เขียนมาหวังว่าทุกคนคงจะตระหนักกันได้ว่า
สิ่งที่เราเห็นอาจไม่เป็นอย่างที่เราคิดเสมอ
ดังนั้นกรุณาอย่าตัดสินคนจากภายนอกแล้วกัน
