ProjectLib - Librarian 2.0

เห็นหัวข้อก็ไม่ต้องตกใจหรอกนะครับ
บังเอิญมันขึ้นมาอยู่ในหัวเอง
เลยกะจะเขียนเรื่องนี้สักหน่อย
จริงๆ จะเขียนเรื่อง ทำไมเด็กช่างกลชอบตีกันมันเป็นค่านิยมหรือ
แต่เอาเหอะมันก็เรื่องค่านิยมอยู่ดี อิอิ

หลังจากที่เมื่ออาทิตย์ที่แล้วเพื่อนคงอ่านข่าว
เรื่องการรับน้องโหดของโรงเรียนช่างกลแห่งหนึ่งนะครับ
ที่ผมได้ฟังจากการสัมภาษณ์มันเป็นการรับน้องที่รุ่นน้องนั่งสายรถเมล์เดียวกัน
ที่รับโหดเพราะว่า ตอนที่คู่อรืมาตีมันโหดกว่านี้อีก
ผมนั่งอ่าน ดู ฟัง ก็ยิ่งงงว่าตกลง พ่อแม่ส่งให้ไปเรียนหรือไปเป็นนักรบกันแน่

ส่วนอีกเรื่องเมื่ออาทิตย์ที่แล้วหน้าที่ทำงานผมก็มีเด็กช่างกลตีกันเหมือนกัน
แต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรมากหรอกนะครับ
จนวันนี้ที่นั่งรถเมล์มาทำงานนี่แหละ
รถเมล์คันนี้ที่ผมนั่งเป็นรถที่เกิดเหตุการณ์นี้เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว
สภาพกระจกที่ร้าวก็ยังคงร้าวอยู่เหมือนเดิม
กระเป๋ารถเมล์คุยกับเพื่อนผู้โดยสารอีกคนเกี่ยวกับเรื่องนี้
โดยเล่าว่าเด็กช่างกล จากโรงเรียน ป. จำนวน 3 คนอยู่บนรถเมล์
พอรถเมล์คันนี้ขับผ่านโรงเรียนช่างกลอีกแห่ง ชื่อ ส.
ก็มีเด็กโรงเรียนช่างกล ส. จำนวนหนึ่งซึ่งถือว่าประมาณ 30 คน
ขึ้นมาตีและนอกจากนี้ยังมีการเขวี่ยงของขึ้นรถเมล์ทำให้กระจกแตกด้วย

ผลในวันนั้นทางรถเมล์ก็ได้ยื่นหนังสือเพื่อให้โรงเรียนทั้งสองชดใช้ค่าเสียหายที่เกิดขึ้น
โดยคิดเป็นเงินแล้วจำนวน 5,000 บาท และแบ่งความรับผิดชอบดังนี้
โรงเรียนช่างกล ป. ชดใช้ 2,500 บาทและโรงเรียนช่างกล ส. ชดใช้ 2,500 บาทเท่ากัน
พอถึงกำหนดโรงเรียนช่างกล ป. ก็จ่ายค่าชดใช้ด้วยความรับผิดชอบที่ดีทั้งๆ ที่ไม่ได้ก่อเรื่อง
ส่วนโรงเรียนช่างกล ส. กลับมีการต่อรองขอชดใช้แค่ 1,000 บาท
และให้เหตุผลว่ามันเป็นเรื่องทางสังคมไม่เกี่ยวกับโรงเรียน

จากเหตุการณ์ดังกล่าวทำให้รถเมล์สายนั้นเกิดคำถามมากมายว่า
ทำไมต้องอ้างนู้นอ้างนี่เพราะในเมื่อโรงเรียนช่างกล ส. เป็นต้นเหตุแท้ๆ

หลังจากวันนั้นกระเป๋ารถเมล์ได้เจอกับกลุ่มนักเรียนกลุ่มนี้อีกครั้ง
จึงได้ทวงถามค่าชดใช้ ปรากฎว่าเด็กกลุ่มนั้นกลับบอกว่าจ่ายให้กับอาจารย์ที่โรงเรียนไปแล้ว
ตกลงมันเกิดอะไรต่อ ผมคงไม่ต้องอธิบายนะครับ

เรื่องค่านิยมของการตีกันในหมู่เด็กช่างกลมันมีมานานตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน
ผมไม่เห็นว่ามันจะแก้ปัญหาได้สักที ทุกวันนี้มีเหยื่อที่โดนลูกหลงหลายคนแล้ว
ทำไมพวกคุณๆ ที่เป็นนักเรียนไม่คิดกันบ้าง
ตีกันเพราะอะไร มีใครบอกเหตุผลผมได้บ้าง

ตีกันเพราะว่าไม่ใช่โรงเรียนเดียวกัน
ตีกันเพราะว่ามันหาเรื่องผมก่อน มันตีผมก่อน
ตีกันเพราะว่ารุ่นพี่บอก

ไม่ว่าจะเป็นเหตุผลอะไรก็ตาม มันฟังไม่ขึ้นเลยคุณว่าม่ะ
พ่อแม่ส่งให้มาเรียนกลับมารบ
พวกนี้มันน่าจะส่งไปภาคใต้ซะให้หมดนัก ดัดสันดานชั่วๆ สักหน่อย

ดังนั้นไม่ว่าจะ
เพราะว่าข้านิยม - นิยมที่จะตีกัน
เพราะว่ามันเป็นค่านิยม - ทำตามๆ กัน เลียนแบบกัน
เราเลยต้องฆ่านิยม - กำจัดมันออกไปจากสังคมของเราให้ได้
นี่แหละคือที่มาของ ข้านิยม ค่านิยม และฆ่านิยม

มีเพื่อนผมหลายคนมาถามบ่อยๆ ว่า
“เรียนโทเป็นไงบ้างยากมั้ย”
“อยากเรียนโทนะแต่เรียนอะไรดี”
“แล้วจะเรียนดีมั้ยอ่ะปริญญาโท”

คำถามนี้ไม่ใช่เกิดกับเพื่อนๆ ของผมอย่างเดียว
ตอนก่อนที่ผมจะลงเรียนปริญญาโท
ผมเองก็เคยถามคำถามพวกนี้กับคนอื่นเหมือนกัน

แล้วคำตอบที่ได้กลับมาก็เหมือนกันเกือบทุกคนว่า
“เรียนอะไรก็ได้ที่คิดว่าชอบ”
“คิดดีแล้วหรอที่จะเรียนปริญญาโท”
“เรียนปริญญาโทเพื่ออะไร”

เรียนอะไรผมว่ามันก็ขึ้นอยู่กับความชอบจริงๆ นะ
ส่วนคำถามที่ถามย้อนกลับมาสิว่า “เรียนปริญญาโทเพื่ออะไร”

บางคนคงจะบอกว่า
“เรียนเพราะว่าสังคมเดี๋ยวนี้ จบปริญญาตรีมันไม่พอ”
“เรียนเพราะว่าที่บ้านบอกให้เรียน”
“เรียนเพราะตั้งใจว่าจะเพิ่มความรู้ให้ตัวเอง”
“เรียนเพราะว่าคนอื่นเขาก็เรียน”
“เรียนเพราะว่าแฟนชวนให้เรียนด้วย”

เอาเป็นว่าหลากหลายเหตุผลในการที่จะเรียนต่ออ่ะครับ
แต่คิดสักนิดนะครับว่า ไม่ว่าคุณจะเรียนปริญญาอะไรก็ตาม
ขอให้เลือกตามที่ใจรักนะครับ เรียนอะไรก็ได้ตามใจเรา

บางคนบอกว่าเรียนเพื่อความก้าวหน้าในหน้าที่การงาน
ผมก็เห็นด้วยนะครับ
แต่ว่าอย่างบางอาชีพเขาไม่ได้วัดกันที่ปริญญาก็มีนะครับ
ผมขอถามคุณเล่นๆ ดีกว่า (ลองคิดตามนะครับ)

สมมุติว่ามีคนสองคนมาสมัครงาน
คนนึงจบปริญญาเอกด้านการออกแบบ มาจากมหาวิทยาลัยในต่างประเทศ แต่ยังไม่เคยทำงานมาก่อนเลย
อีกคนหนึ่งจบปริญญาตรีสาขาที่ไม่เกี่ยวกับการออกแบบด้วยซ้ำ แต่มีประสบการณ์ในการออกแบบมาเกือบ 20 ปี
คุณคิดยังไงกับคนสองคนนี้ แล้วถ้าคุณจะรับคนเข้าทำงานคุณจะเลือกใครครับ

อย่างที่เคยพูนะครับว่าปริญญาบางทีในสังคมก็ใช้ในการวัดความรู้
แต่ผมว่าประสบการณ์ก็มีส่วนในการวัดความรู้ได้เหมือนกัน

แต่ในประเทศไทยเราส่วนใหญ่ก็ยังยึดกับใบปริญญาอยู่ดี
ยังไงซะถ้ามีโอกาสเรียนก็เรียนเถอะครับ คิดว่าตามกระแสไปแล้วกัน

คำว่า ลำเอียง ในพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒
ได้ให้คำจำกัดความว่า

“ลำเอียง ก. เข้ากับฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง ไม่วางตัวเป็นกลาง, ไม่เที่ยงธรรม.”

และความลำเอียงเกิดขึ้นได้โดยไม่เลือกสถานที่ และเวลาด้วย
เช่น
เกิดที่บ้าน - พ่อแม่รักลูกไม่เท่ากัน - ลำเอียง
เกิดที่โรงเรียน - อาจารย์นิยมให้นักศึกษาหญิงได้เกรดดีกว่า - ลำเอียง
เกิดที่ทำงาน - ใครเลียขาเจ้านายเก่งกว่า เจ้านายก็รัก - ลำเอียง
เกิดที่ไหนไม่รู้ - ให้เงินเยอะกว่าบริการก่อน - ลำเอียง

เห็นมั้ยครับทุกที่เลยมีแต่ความลำเอียง
อย่างที่เคยกล่าวเรื่องห้องสมุดเพื่อผู้ใช้ หรือ ห้องสมุดเพื่อบรรณารักษ์
จากความต้องการสบายของบรรณารักษ์ก็ก่อให้เกิดความลำเอียงในการให้บริการได้
เช่น เพื่อนที่สนิทกันในองค์กรยืมหนังสือแล้วคืนเกินกำหนด หากบรรณารักษ์สนิทด้วยก็จะโอเครู้กัน
แต่หากเป็นคนที่ไม่ถูกชะตาคืนเกินละก็ อิอิ คงไม่ต้องบอกนะครับ ทวงเช้า ทวงเย็นเลยก็มี

เอาเป็นว่าจะแก้กันยังไงดี
อันนี้ผมไม่มีแนวทางในการปฏิบัติให้นะครับ
เพราะว่าเรื่องของความลำเอียงนั้นมันเกิดขึ้นจากภายในตัวบุคคล ()
เราไม่สามารถกำหนดอะไรได้
เช่น กฎหมายเรื่องการรับสินบนมันก็มีแต่ก็ยังมีการละเลยอยู่ดี บอกแล้วมันขึ้นอยู่กับใจคน อันนี้ช่วยไม่ได้

หากแต่เราต้องเริ่มจากตัวเราก่อนคือ
ไม่ลำเอียงกับคนอื่นแล้วคนอื่นจะลำเอียงกับเราได้หรือ
อีกอย่างให้เอาใจเขามาใส่ใจเราดูว่าเป็นไง

เอาหล่ะที่สุดแล้ว ผมว่ามันก็แก้ยากหล่ะครับ
สำหรับคนที่ถูกใครลำเอียงอยู่ก็ทนๆ ไปแล้วกัน อย่าไปสนใจอะไรให้มากเลยครับ หนักใจเปล่าๆ
ยิ่งคนที่เป็นลูกน้องอันนี้ยิ่งต้องทนเลยครับ เพราะคุณทำอะไรเจ้าหน้าไม่ได้หรอก
เพราะเขามีอำนาจมากกว่าเรา เว้นแต่เรามีที่ไปเมื่อไหร่เจ้านายก็เจ้านายเหอะ อิอิอิ….